AS MATEMÁTICAS NA VIOLENCIA DE XÉNERO VERSUS HISTORIAS DE VIDA TRUNCADAS Juana María Gil Ruiz Catedrática de Filosofía del Derecho de la Universidad de Granada.

23 Decembro, 2019 falamos de feminismo, Menores, Violencia de xénero

 

 

Hai veces que os números son algo máis que matemáticas. España xa superou sobradamente as mil mulleres asasinadas (que non mortas) por violencia de xénero de man das súas parellas e/ou exparellas en 2019, desde que comezasen a contabilizarse desde 2003. Con todo, estas cifras non inclúen as mulleres asasinadas por homes con quen non mantiñan ou mantiveran unha relación sentimental.

Os rexistros de asasinatos (e sigo negándome a aceptar que son meras mortes) tampouco sumaron aqueles propinados a menores, coa clara intención de danar (de matar a alma) das súas nais por parte dos seus proxenitores, España só rexistra os asasinatos de nenos e nenas como vítimas de violencia de xénero desde 2013. No que levamos de ano, -con datos actualizados do 24 de outubro de 2019 polo Ministerio da Presidencia, Relacións coas Cortes e Igualdade-, xa foron masacrados 34 menores, pequenos inocentes que morren, non por letais enfermidades naturais, senón porque sinxelamente alguén –erixíndose sobre o seu poder en tanto que pater familias– propina violencia desmedida sobre eles, exercendo, polo tanto, a maior violencia sobre as súas nais.

Pero como os números son algo máis que matemáticas, habemos de seguir sumando. O ano máis cruento de mulleres asasinadas polas súas parellas ou exparellas en España foi 2008 con 76 vítimas mortais, sen perder de referencia na clasificación o ano 2010 con 73, 2003 con 71, 2004 con 72 e 2007 con 71. En 2005, e seguindo cos datos do Ministerio da Presidencia, actualizados ao 4 de decembro de 2019, os agresores mataron en España a 57 mulleres, a 69 en 2006, a 57 en 2009, a 62 en 2011, a 51 en 2012, a 54 en 2013, a 55 en 2014, a 60 en 2015, a 49 en 2016, a 50 en 2017, a 51 en 2018 e a 56 no que levamos de 2019. Xunto aos números, hai causalidades (que non casualidades) que nos deberían facer reflexionar. A vítima número 1000 en España, Ana Lucía Silva, de 49 anos, foi asasinada pola súa parella quen, curiosamente se atopaba en liberdade condicionada polo asasinato da súa anterior compañeira sentimental, e quen tras cometer o crime optou por incendiar a vivenda e suicidarse, co que tantos esforzos lexislativos centrados no ámbito penal –e que teñen que ver con incrementos de penas privativas de liberdade- servirán de pouco. A ninguén se lle escapa que de pouco servirá meter a “un morto” no cárcere.

Pero en tanto que estamos inmersos na dinámica de sumar, sen dúbida hai que computar tamén un total de 276 menores que quedaron orfos desde 2013. Falamos de 42 ese ano, 43 en 2014, 51 en 2015, 29 en 2016, 26 en 2017, 39 en 2018 e 46, en principio, no que vai de 2019 (con datos actualizados do 24 de outubro de 2019, segundo ficha estatística de menores vítimas de violencia de xénero do Ministerio da Presidencia, Relacións coas Cortes e Igualdade)

Ás veces, non só interesan as cantidades senón as calidades; non só interesan os números senón as historias. E se antes falabamos de Ana Lucía Silva, da súa historia, e do seu número, a 1000; agora toca falar de Itziar Prats, a nai de dous menores –ou mellor dito, de dous números- do ano 2018; isto é, falamos da historia de Nerea e Martina, dúas nenas de apenas dous e seis anos cuxo pai –pater familias– asasinou o 25 de setembro de 2018. Despois de matalas, do mesmo xeito que fixese o asasino de Ana Lucía Silva, este optou por suicidarse, tirándose pola xanela.

Quero reparar nesta historia porque visibiliza claramente a invisibilidade que aínda hoxe –a pesar dos recentes avances lexislativos- segue tendo a violencia de xénero e as súas vítimas. A insistencia dalgunhas voces en seguir diluíndo a violencia de xénero en violencia doméstica ou intrafamiliar; a persistencia en idolatrar a figura do pater familias versus os dereitos das mulleres e dos menores á vida, á súa integridade, á seguridade, á igualdade; a bipolaridade entre os valores do Dereito (apenas acuñados con leis referenciales como a L.O.1/2004, do 28 de decembro de 2004; ou a L.O.8/2015 que realiza unha definición do concepto de interese do menor), e os valores dos operadores xurídicos centrados en estereotipos patriarcais propios dunha sociedade adultocentrista, enferma e patriarcal. En definitiva, esta historia de vida repasa os fracasos dun sistema que xunto á violencia desmedida propinada polo agresor a Itziar e ás súas fillas, Nerea e Martina, remata cun conxunto disxunto de irracionalidades e absurdos, en derredor ao réxime de visitas, á non valoración do risco dos menores, e á consideración de incongruente –logo pouco verosímil- petición da agredida de protección fronte ao agresor. Como di o refrán e nunca mellor que agora: Entre todos la mataron y ella solo se murió Mágoa que neste caso haxa que poñer este dito en plural. Falamos de dúas nenas asasinadas e dunha adulta morta en vida.

 

The comments are closed.


GABINETE DE COMUNICACIÓN

Rúa do Hórreo, 65
15700 Santiago de Compostela
A Coruña
Teléfono [+34] 981 56 97 40
FAX [+34] 981 57 23 35

comunicacion@valedordopobo.gal