IGUALDADE A RAJATABLA por Miguel Lorente Acosta, médico-forense.

21 Abril, 2020 falamos de feminismo

Sorprende o gran número de persoas que cada vez que falan de Igualdade e se  refiren ás mulleres, terminen a frase cun “…e aos homes tamén”. Así, por exemplo, se se fala de que hai que desenvolver medidas para garantir os dereitos das mulleres, de inmediato din, “…bo, e os dos homes tamén”. Se comentan que se debe garantir o acceso das mulleres a postos de responsabilidade na toma de decisións, continúan con “…e o dos homes tamén, claro”. Se o tema é a violencia e exponse a adopción de medidas para responder ante a violencia de xénero que sofren as mulleres, conclúen con “…e contra a que sofren os homes tamén, por suposto”.

 

E sorprende esa equiparación das medidas dirixidas a resolver as situacións que sofren as mulleres cos homes, porque moitos dos problemas das mulleres están ocasionados polas referencias estruturais dunha cultura androcéntrica levantada sobre o masculino, e formada polos elementos que os homes consideraron convenientes para toda a sociedade. En ningún momento da historia, cando os homes decidían estudar, traballar, dirixir, mandar… ninguén dixo nunca “…e as mulleres tamén”. Todo o contrario, adoptáronse medidas e promulgáronse leis para impedilo.

 

A desigualdade actual ten un compoñente esencial e outro material. É esencial en canto á súa orixe, esa decisión masculina sobre o que é bo, conveniente e necesario para toda a sociedade; e é material en canto ao resultado práctico que levou a considerar aos homes máis capaces e responsables e, por tanto, a que sexan eles quen conte con espazos e circunstancias que se traducen en privilexios e vantaxes á conta da limitación de dereitos e oportunidades para as mulleres.

 

É a construción cultural que se reflicte de forma gráfica nas palabras do eurodeputado polaco Janusz Korwin Mikke, cando desde a tribuna do Europarlamento pedía que se regulase para que as mulleres cobrasen menos porque son “máis débiles e menos intelixentes”.

 

Esa normalidade cultural que vincula a capacidade e a distribución de roles, funcións, tempos e espazos á condición de ser home e de ser muller, é a que se traduce en desigualdade, discriminación e violencia baixo as xustificacións e argumentos que dá a sociedade para que, mesmo, as mulleres cheguen a dicir o de “o meu marido pégame o normal”.

 

Unha situación que leva a que unha parte importante da sociedade non entenda, ou non queira entender, que as políticas e as medidas de igualdade o primeiro que teñen que facer é corrixir a inxustiza histórica da desigualdade, e que, en consecuencia, deben ir dirixidas a quen está nesa situación de desigualdade, que son as mulleres, non os homes. Por tanto, as accións e iniciativas téñense  que aplicar sobre quen necesita corrixir os factores estruturais que as sitúan nesas circunstancias, non a quen non se ven afectados polos devanditos elementos.

 

A ninguén se lle ocorrería dicir cando se adoptan medidas para solucionar o racismo e a situación das  persoas discriminadas por pertencer a outros grupos étnicos, “…e para os brancos tamén”; ou que se se dirixen contra a xenofobia e para axudar a persoas estranxeiras, concluír cun “…e para os españois tamén”; ou que se se adoptan axudas para as persoas en paro argumentar “…e para as que están a traballar tamén”.

 

Todo iso reflicte como a desigualdade é invisible e, o que resulta máis preocupante, descoñecida e incomprendida para unha gran parte da sociedade. E se non se coñece e non se sabe que é, que a orixina e que a mantén, dificilmente poderá ser resolta na súa esencia, nesa estrutura cultural que define a normalidade e dá razóns e argumentos para xustificala e explicar as consecuencias que aparecen dentro dela, ben como algo habitual e sen importancia (por exemplo, dicir “o meu marido pégame o normal” ante a violencia de xénero cando non é moi intensa), ou ben como algo excepcional (por exemplo, chegar a pensar que os asasinos por violencia de xénero actúan baixo a influencia do alcol, as drogas ou os trastornos mentais).

 

Quen cre que levar a Igualdade “a machada” é a solución e a “igualdade de verdade”, demostran o seu descoñecemento e o seu interese, por acción ou omisión, para que todo continúe igual, é dicir, coa desigualdade do machismo que premia aos homes e discrimina ás mulleres.

The comments are closed.


GABINETE DE COMUNICACIÓN

Rúa do Hórreo, 65
15700 Santiago de Compostela
A Coruña
Teléfono [+34] 981 56 97 40
FAX [+34] 981 57 23 35

comunicacion@valedordopobo.gal